A Character-Building Experience | Writing 101 Dag #6

Gepost op 13 april 2015 door Iris in Persoonlijk / 0 Comments

Tags:

Nieuwe week en nieuwe opdrachten! Vorige week sloot ik af met een wel heel korte, maar niet minder moeilijke opdracht. Voor mij als bloemrijke verteller in ieder geval. Nog nooit zo lang gedaan over 100 woorden 😉 Daarna even lekker niets en vanmorgen vond ik alweer een mailtje in mijn inbox met de nieuwste opdracht! Deze keer gelukkig weer zonder woordenlimiet 😀

Who’s the most interesting person (or people) you’ve met this year?

Een paar keer per week ga ik lekker fitnessen bij een fitness centrum alleen voor vrouwen. Lekker gezellig, rustig en het personeel is zeer motiverend en behulpzaam. Een paar maanden geleden hadden ze een nieuw iemand aangenomen. Ze zou voornamelijk in de ochtenden en niet alle dagen gaan werken. Totaal niet de tijden dat ik altijd sport. Nadat ze zich had voorgesteld, zag ik haar dan ook bijna niet meer. Misschien af en toe een glimp, de enkele keren dat ze er was. Ze hield zich sowieso met een andere gedeelte bezig, de cabines, terwijl ik altijd kwam voor het fitness gedeelte.

Haar naam was ik dus alweer vergeten toen ze een maand geleden voor de eerste keer een avond in het fitness gedeelte stond en kon ik haar voor het eerst goed bekijken. Ze kwam over als een verlegen en rustige jonge vrouw, een beetje zoals ik ook ben. Ze had kort donker haar dat ze in een staart had gebonden. Mooi opgemaakt gezicht, niet te en zeker “sport” proof. Haar korte lengte en tengere bouw hielpen ook niet mee om haar enige aanwezigheid te geven. Ze hield zich ook een beetje op de achtergrond. Er waren die avond niet veel dames aanwezig, dus veel had ze niet te doen.

Op een gegeven moment kwam ze naar me toe, toen ze zag dat ik bezig was om de halter gewichten op het juiste gewicht te brengen. “Heb je daar hulp bij nodig?”, vroeg ze zachtjes, duidelijk verlegen. Ook al had ik niet echt hulp nodig, ik zei toch ja. Zelf heb ik ook moeite om op wildvreemde mensen af te stappen, dus wilde haar graag laten zien dat ik niet bijt. Dat ze gerust wat aan me kon vragen en me kon helpen.

Zo gezegd zo gedaan en even later kon ik de halter gebruiken. Ze bleef een beetje in de buurt naar me staan kijken, terwijl ik mijn oefeningen deed. “Doe ik het zo goed,” vroeg ik uiteindelijk maar. Met die vraag was het ijs een beetje gebroken en ze heeft me de rest van de avond geholpen met oefeningen die ik eigenlijk wel wist hoe ik ze moest doen. Zij had echter een doel en kwam een beetje los. Na afloop voelde ik me in ieder geval trots, ik had een goede daad verricht door haar zich minder ‘awkward’ te laten voelen.

Een week geleden kwam ik opnieuw binnen, liep door naar de kleedkamers en moest me een keer omdraaien om zeker te zijn dat ik het goed had gezien. Daar was die stille vrouw, heel vrolijk en fanatiek les aan het geven. Ze had er heel veel zin, praatte honderd uit en ik kon haar niet meer terug! Was dit echt dezelfde persoon die een paar weken geleden nog nauwelijks haar mond open deed?

Na afloop van haar les en mijn fitness uurtje hebben we ook nog een hele tijd gepraat. Wat gaf ze een andere indruk! Ik voelde me meteen op mijn gemak. Ze was vrolijk, zelfverzekerd en lachte graag. Ze had een oprechte, sprankelende lach en haar ogen twinkelden de hele tijd dat we aan het praten waren. Over van alles en nog wat. Ik heb me echt kostelijk geamuseerd en vond het jammer dat ze niet vaker in de fitness stond.

Waarom ze die eerste avond zo stil was weet ik nog steeds niet. Misschien voelde ze zich niet lekker of was ze toch een beetje nerveus? Zo zie je maar weer dat eerste indrukken niet alles zijn en dat sommige mensen je versteld kunnen laten staan. In plaats van iemand die ik “help” is ze eigenlijk iemand die ik graag wil zijn. Iemand die open is, makkelijk met mensen om kan gaan en nooit verlegen is om een gespreksonderwerp aan te snijden. Met name dat laatste heb ik nog al eens moeite mee. Ik ben normaal gesproken meer een luisteraar. Ik besef wel dat ik nog steeds niet haar naam weet. De volgende keer moet ik dat toch maar eens vragen…

Geef een reactie

CommentLuv badge