Dark Clouds on the Horizon | Writing 101 Dag #12

Gepost op 26 april 2015 door Iris in Persoonlijk / 0 Comments

Tags:

Dinsdagmorgen opende ik het inmiddels bekende mailtje, las de opdracht en vond hem wel leuk. Alleen kon ik nog niets bedenken  Ach ja, het is nog vroeg, in de loop van de dag valt me vast en zeker wel iets te binnen. Niets bleek echter minder waar. Bij thuiskomst heb ik een half uur naar een wit scherm gestaard in de hoop dat ik opeens inspiratie kreeg, tevergeefs. Toen maar opgegeven en gewacht totdat ik wel een goed gesprek had om over te schrijven…

Write a post inspired by a real-world conversation and include an element of foreshadowing in the beginning of your post.

Eindelijk pauze! Even afschakelen van het werk en lekker samen met de collega’s naar de kantine om bij te kletsen en lol te maken. Althans dat dacht ik. Ik was alleen vergeten dat het alweer een tijdje geleden was dat het onderwerp ter sprake was gekomen en zeker op zo’n mooie dag…

Zoals gewoonlijk gingen we aan de tafel bij het raam zitten. Heerlijk die zon in je rug. Al luisterend naar de gesprekken om me heen maakte ik mijn boterhamtrommeltje open. Hmmm! Vandaag een lekkere snee fries roggebrood met kaas.  Ik maakte mijn boterhamtrommeltje open en nam een ha..

“Iris! Hoe zit het met de mannen, al wat gevonden?”

Zucht… Het zou dus zo’n pauze worden.

“Nope, nog niets. Van mij hoeft het ook niet zo. Ik ben een happy single.”

“Echt niet?”

“Nee, echt niet.”

“Anders moeten we een keer lekker gaan stappen. Kunnen we jou aan de man proberen te brengen!”

“O, ja wat een leuk idee! Wat voor soort mannen vond je ook alweer leuk?”

Vanaf dat punt ging het alleen maar bergafwaarts en heb ik me niet meer in het gesprek gemengd. Ik heb genoten van het zonnetje in mijn rug en mijn lekkere lunch. Ondertussen hoorde ik lijdzaam aan hoe mijn collega’s mij aan de man zouden kunnen helpen…

Begrijp me niet verkeerd, ik heb schatten van collega’s, die, zoals jullie hebben kunnen lezen, zeer zeker bereid zijn om mij te helpen. Echter dit is niet de eerste keer dat dit onderwerp ter sprake kwam en ik hun hulp heb proberen af te wijzen. Ik heb namelijk helemaal geen problemen met mijn single status. Ik hou er wel van! Niemand met wie je rekening hoeft te houden. Je kan doen en laten wat je wil, wanneer je wilt en ik kan al mijn geld aan boeken uitgeven 😀 Heerlijk!

Ik heb alleen gemerkt dat mensen die niet single zijn, maar een “heel gelukkige” relatie hebben,  er graag voor willen zorgen dat hun single vrienden ook die staat van “happiness” bereiken. Zelfs als die single vrienden dit niet willen. Zij, die zelf ook eerst single waren lijken te zijn vergeten, of willen niet meer weten, dat single zijn ook leuk kan zijn. Dat zij ook door stelletjes geluk bijna werden opgedrongen. Het lijkt alsof er een knop wordt omgezet zodra iemand een relatie heeft, waar single mensen helaas de dupe van worden en niets tegen kunnen doen…

Daarom wil ik tegen al die “gelukkige mensen” zeggen: als ik een leuke jongen tegenkom waarmee het klikt zal ik dat niet uit de weg gaan, maar voor nu ben ik tevreden en hoef ik niet gekoppeld te worden. Liefde mag je niet dwingen, die komt vanzelf wel op je pad terecht 🙂

Nu alleen dat nog even aan mijn collega’s en andere goed bedoelende mensen om me heen duidelijk maken…

Wie heeft hier ook al eens last van gehad? Hoe heb jij het toen aangepakt?

 

Geef een reactie

CommentLuv badge