Give and Take | Writing 101 Dag #7

Gepost op 14 april 2015 door Iris in Persoonlijk / 0 Comments

Tags:

Writing 101

Writing 101 dag nummer 7. Ik had best wel veel plezier met de opdracht van gisteren. Het duurde alleen even voordat ik iemand had over wie ik kon schrijven. Blijkbaar heb ik het afgelopen jaar niet veel interessante personen ontmoet die een blijvende indruk op me hebben achter gelaten… Enfin, nieuwe dag en nieuwe opdracht!

Write a post based on the contrast between two things — whether people, objects, emotions, places, or something else in the form of a dialogue.

“Heb je mijn sleutels gezien?” Zo word ik op een vroege, hele vroege morgen gestoord door mijn broertje. “Hoe bedoel je, je sleutels? Over welke sleutels heb je het? En WAAROM maak je me daarvoor super vroeg WAKKER?”

“Ik had gisteren toch mijn sleutels aan jou gegeven? Omdat jij de jouwe niet zo snel kon vinden en je snel naar school moest?”

“Die heb ik na school toch alweer aan jou terug gegeven? Herinner jij je dat niet meer? Verklaart nog steeds niet waarom ik zo vroeg wakker wordt gemaakt…”

“Ik wil straks met de fiets weg en aan de sleutelbos die ik je gaf hing mijn fietssleutel. Vandaar dat ik nu aan je bed sta.”

“Straks… dus het is niet dringend en je maakt me nog steeds vroeg wakker op mijn vrije dag? Voor een bos sleutels die ik gisteren terug heb gegeven terwijl jij op je telefoontje aan het spelen was? Gaat er nu een belletje rinkelen?”

“Ja, jij maakt me toch ook altijd wakker in het weekend.”

“Dat is altijd na tien uur en ik maak je niet wakker door je heel hard heen en weer te schudden. Ik ben dan gewoon niet meer heeeeel stilletjes”

“Ja nou, je maakt me wel wakker met je gedender op de trap, wanneer jij er eerder uit moet. Je hebt me de sleutels trouwens echt niet gegeven toen ik beneden zat. Anders had ik het wel onthouden en waren ze nu niet zoek!”

“Uhm, die heb ik je echt wel gegeven! Nou ja, naar je hoofd gegooid omdat jij met dat stomme spelletje bezig was. Je was daarna zelfs boos op me dat je nu een leven verloren had!”

“Niet waar, dat was een propje van de chocoladereep dat je net had gegeten. Dat waren niet mijn sleutels, dus waar zijn ze?”

“Wel waar, heb ze terug gegeven!”

“Niet waar!”

“WEL WAAR!”

“NIE….

Onze moeder stond plotseling in de deuropening, met een iets te serene glimlach op haar gezicht.

“Iris je hebt de sleutels gewoon op tafel gelegd zonder ze terug te geven aan je broertje. Daarna heb ik ze maar opgeruimd. Paul, dat heb ik ook nog tegen je gezegd. Je hebt me recht in de ogen aangekeken en geknikt. Dus kan iemand zeggen waarom jullie op mijn vrije dag zoveel kabaal maken?,” vroeg ze met haar meest rustige stem.

“Uuuh..” kwam het van ons allebei.

“Iris, als je nu toch op bent, kun je net zo goed al naar oma gaan, die heeft gevraagd of iemand vandaag mee kan helpen het huis poetsen. Ze is toch een vroege vogel en eer je daar bent is ze helemaal klaar met haar ochtend ritueel. Paul jij kunt ophouden met glimlachen, want voorlopig krijg jij die sleutels niet terug. Zie maar hoe je straks bij je vriendje komt. Te voet is ook heel gezond! Voordat je gaat, verwacht ik wel dat alle was is opgehangen en de vouwwas is weggewerkt.

“Maar dat zijn wel drie manden!” “Het huis poetsen duurt uren!”

“Niks te maren en o wee als ik straks merk dat jullie niet gedaan hebben wat jullie is opgedragen!” Met die woorden draaide onze moeder zich om en ging stilletjes terug naar bed, twee beteuterde kinderen achterlatend…

Geef een reactie

CommentLuv badge