Your Personality on the Page | Writing 101 Dag #17

Gepost op 29 april 2015 door Iris in Persoonlijk / 0 Comments

Tags:

Writing 101

Wat vliegt de tijd toch! Nu is alweer de laatste week van Writing 101 aangebroken! Hoewel ik niet elke opdracht even leuk vond, heb ik ze tot nu toe (bijna) allemaal trouw gemaakt. Zeer knap van mezelf 😀

We all have anxieties, worries, and fears. What are you scared of? Address one of your worst fears.

Ik ben bang voor iets kleins. Nee, het piept niet. Muizen zijn schattige beestjes en ook al zijn ze meestal ongewenst, ik ga zeker niet gillend op een stoel staan voor zoiets schattigs. Denk eraan, zij zijn banger voor jou dan jij voor hen! Nee, ik ben bang voor iets dat nog kleiner is dan mijn vinger. Spinnen zijn het ook niet. Die pak ik zonder problemen op voor mijn hysterische collega’s en zet ik buiten, waar ze in alle rust verder hun web kunnen weven. Altijd prachtig op een herfstmorgen, wanneer het web vol dauwdruppels zit en de opkomende zon erop schijnt.

Nee, er is maar een dier waar ik echt panisch voor ben en dat is de wesp. Bijen, horzels, muggen maken me allemaal niet uit. Ik hou ze natuurlijk wel in de gaten, maar heb geen problemen om ze weg te wuiven en ga zeer wraakzuchtig op muggenjacht zodra ik het bekende gezoem hoor. Geen van allen brengt echter dezelfde reactie teweeg als de wesp. Zodra ik er ook maar eentje in de buurt zie, zit ik stok stil. Bijna niet in staat om te bewegen. Niet in staat om naar iets anders te kijken. Totdat hij bijna bij me is, dan werken mijn benen op wonderbaarlijke wijze weer om hard weg te rennen. Uit de buurt van dat verschrikkelijke beest. Wesp

Zelfs gewapend met een vliegenmepper of ander wespendodend middel, lukt het me meestal niet om de daad te verrichten. Niet omdat ik medelijden heb met dat beest, totaal niet! Nee, ik ben te angstig om meer te doen dan op een spastische manier heen en weer te zwaaien, hopend dat ik dat beest tref en hij dood neervalt. Dat lukt natuurlijk niet, wat resulteert in nog panischer gedrag en uiteindelijk maken dat ik wegkom. Wat natuurlijk geen zin heeft als dat beest me blijft achtervolgen. Ook al een paar keer meegemaakt…

Raar genoeg had ik tot een paar jaar geleden helemaal geen problemen met wespen en wuifde ik ze zo weg. Natuurlijk ook een paar keer gestoken geworden door wespen die dat niet fijn vonden, maar die angst die ik nu heb was er niet. Daar is één Franse wesp verantwoordelijk voor. Tijdens mijn eerste vakantie in Frankrijk bleef hij maar om me heen zoemen. Steeds dichter rond mijn ogen. In je ogen gestoken worden is niet leuk en kan zelfs gevaarlijk zijn. Om dit te voorkomen was ik al telkens ergens anders gaan staan. Het beest bleef echter terug komen en ik kon hem steeds harder horen zoemen.

Mijn reisgenoten hadden ook al geprobeerd om hem weg te jagen of te vermorzelen. Het lukte steeds niet. Ondertussen begon ik wel een beetje in paniek te raken. Waarom wilde dat beest nu niet weg gaan? Nu voelde ik hem zelfs op mijn ooghoek zitten! Dat was het moment dat echte paniek het overnam. Ik begon wild naar dat beest te slaan en weg te rennen. Deze keer leek mijn tactiek wel te werken want het beest vloog weg, mij hevig ontdaan en met een grote bult op mijn pols achterlatend. Want ja hij kon natuurlijk niet gaan zonder een souvenirtje achter te laten!

Ook al heb ik voor de rest een hele leuke vakantie gehad en was de prik zo weg, mijn angst bleef. Sindsdien kan ik me niet meer normaal in de buurt van wespen gedragen. Ik kijk nu dan ook met veeeeeel plezier uit naar hoogzomer.. Het wespenseizoen…

Geef een reactie

CommentLuv badge